رئیس شورای سیاستگزاری روزنامه دنیای خودرو در این باره نوشت :

وضعیت امروز صنعت‌خودرو ما را به یاد آخرین سال‌های دهه ۳۰ خورشیدی که نخستین «جیپ شهباز» و یا اواسط دهه ۴۰ خورشیدی که نخستین خودرو مونتاژ پیکان تولید شده بود، می‌اندازد که روی آن‌ها مارک غرورآفرین «ساخت داخل» هم حک شده بود.

در این بازه زمانی طولانی که حدود ۶ دهه را شامل می‌شود، هیچ گام اساسی به سوی خودروساز شدن برنداشتیم و انگار که پایان خودروسازی برای ما همان معنی مونتاژ است. به همین مناسبت تا توانستیم در اشاعه آن کوشیدیم. بنابراین راحت می‌توانیم بگوییم در این دوره طولانی:

ارز حاصل ز نفت ما گشته

عامل اشتغال بیگانه

با چنین خط‌ و مشی و شیوه کار

صنعت ما شده چو ویرانه

در هیچ‌یک از کشورها و هیچ‌یک از شرکت‌ها برای خرید سهام شرکت‌ زیانده سینه چاک نمی‌کنند. هم‌اکنون بیش از ۱۰ سال است که ایران‌خودرو و سایپا سالانه بیش از ۸/۳ تا ۴ میلیارد دلار سهمیه ارزی دارند و بقیه شرکت‌های مونتاژکار هم حدود ۸ میلیارد دلار در سال ارز از نظام بانکی می‌گیرند که نتیجه همه آن‌ها تاکنون معکوس بوده است.

اگر ارز اختصاص‌یافته حداقل دو دهه را به احداث یک واحد بزرگ خودروسازی با همه حواشی آن صرف می‌کردیم هم‌اکنون دارای واحد خودروسازی به عظمت بنز و یا تویوتا بودیم؛ ولی افسوس همچنان بر طبل گذشته می‌کوبیم که نتیجه آن چیزی جز بیهوده‌کاری نیست.

این یک روی سکه است؛ و اما روی دیگر سکه این است که چنانچه ما هم بخواهیم می‌توانیم سرافرازانه در این راه قدم برداریم که نمونه بارز آن در سال ۱۳۷۲ اتفاق افتاد و صنعت نوپایی به نام قطعه‌سازی در ایران شکل گرفت و چنانچه به انحراف نمی‌رفت ما هم می‌توانستیم یک صنعت قطعه‌سازی جویا و پویا و پیشرفته داشته و نیاز بسیاری از قطعه‌سازان بزرگ دیگر را هم برطرف و تامین کنیم.

متاسفانه در راه دوم هم به بیراهه رفتیم و به‌رغم آن همه امکانات مانند توانمندی‌های صنعتی کشور، معادن غنی و نیز نیروهای شاغل جوان و با تجربه و مهارت فنی نتوانستیم راه را از چاه تشخیص دهیم. از قدیم گفته‌اند که اشتباه در هر کاری اهمیت چندانی ندارد؛ ولی تکرار اشتباه بسیار نابخشودنی است. بیاییم از اشتباهات گذشته بیاموزیم؛ زیرا جلو ضرر را هرزمان که بگیریم، نفع است. بیاییم منافع ملی را فدای ثروت‌اندوزی عده‌ای اندک نکنیم و باور داشته باشیم که ما هم می‌توانیم، اگر اراده‌ای برای صرف فعل خواستن در ما وجود داشته باشد.

فرجام سخن این‌که: آن‌ها که توانسته‌اند پیروزمندانه در این راه وارد شوند و با موفقیت هم ادامه دهند با عنایت ویژه خداوندی ملحوظ نبوده‌اند؛ بلکه با اندیشه و فکر و برنامه‌ریزی درست راهشان را ادامه دهند.

در پایان محض یادآوری می‌گوییم هم‌اکنون نهضتی در صنعت‌خودرو ایران آغاز به‌کار کرد که اگر بدون خطا به انجام برسد ما هم می‌توانیم در این عرصه سرافراز باشیم و آن نهضت عام ارتقای ساخت داخل قطعات و مجموعه‌های خودرو است که باید آن را به سامان برسانیم؛ به‌ویژه آن‌که عنصری تکنیکال، با تجربه و کارکشته در رأس این امر مهم منصوب و مشغول به‌کار شده است. ختم کلام این‌که باید فرصت‌سوزی را تمام کرد.